To The Broken Ones

If you are broken, go and fix yourself. Do not wait for someone to pick up the tiny pieces of your fucked up life. Because once they are able to gather up every single piece of your being into its right place, they become a part of your repaired self. And when they finally decide to leave you, they will take that part with them, even without them knowing it. And the once indestructible shield they built for you becomes fragile.

You then start to fall into the tiniest pieces of emptiness and grief. You are left there on the ground to be blown away by the harsh wind.

So fix yourself. Take all the time you need. It doesn’t matter how long it would take before you can save yourself. It might be a long, tiring process, but it will all be worth it. You will be carefree and brave enough to face any possibilies, for whatever happens, you know that you have yourself to help you get up when you stumble. You will be your own hero.You will be your own strength.

So fix yourself, because no one can really save anybody else from their own inner issues. No one knows you better than you do. No one can ever fix you but yourself. Yes, no one but YOU.

A G E R I C A

I’ve been trying to put it into words.
I’ve been trying to put YOU into words.
Type.
Delete.
Retype.
Delete.
Contemplate.
Hesitate.
Retype.
And the cycle goes on and on.

What shall I say about you?
Would it even give justice to the greatest woman I’ve ever known?
Would it be enough to tell the world,
That you are my everything and more?

Words are never our way to reach out.
And so I know that words won’t be enough.
I just wanted to write a poem for thee.
But all I can scribble is your name,
And that’s what the whole world means to me.

Eighteenth Entry

It’s been a long, long time.
I must have forgotten how it felt
That I let it linger on my skin.
I let it land on my palm;
Wishing I can grasp it while it lasts.

I felt it on my face, as I look into the sky.
And the tiny pieces of pain and mirth
gladly poured into my life.
The euphoric scent sent shivers to my spine;
And I smiled through the busy sound of the city,
And a clock that ticks; not caring about the time.

#Euphoria

Pagmumuni: Pangalawa

Normal na gabi ito para sa karamihan. Walang humpay sa pagbuhos ang trapiko kahit malalim na ang gabi. Nagkalat ang mga tambay sa kanto. Dinig na dinig ang huni ng di mawaring gamgam mula sa di kalayuan. Buhay na buhay ang mga ilaw sa lungsod na nagmistulang bituin sa lupa. Ang ihip ng hangin, na kahit pa hindi kasing lamig ng hangin sa maliit na bayang kanyang nilisan, ay nagdudulot pa rin ng magandang pakiramdam. May mangilan ngilan ring bituin sa langit. Dahil na rin siguro sa makapal na ulap kaya hindi makapagbigay ng ningning ang mga ito sa lumuluha niyang mga mata. Gayunpaman, normal na araw iyon, at walang may pakialam kung ano man ang kanyang nararamdaman.

“Ngunit ang buwan, hindi ko makita.” Sambit niya sa kanyang sarili na tila ba alam nito ang kasagutan.

Ang buwan. Na tanging kausap niya tuwing siya’y walang matakbuhan. Ang buwan na siyang nagbibigay kasagutan   sa kanyang mga tanong. Wala ito ngayon. Marahil ay napagod na rin siyang makinig sa mga walang kwenta kong hinaing. Mapait niyang naisip.

Muli niyang naramdaman ang pag iisa. Dito sa lungsod kung saan siya’y nag iisa’t walang masandalan. Dito kung saan hinarap niya ang mga pagsubok para sa kanyang ina. Ang kanyang ina na siya na lamang nag iisang motibasyon upang ipagpatuloy niya ang buhay.

Ang kayang ama’y matagal nang pumanaw. Nasa ikaapat na baitang pa lamang siya noon. Ngumiti siya ng mapait at saka naisip na hindi na niya maalala ang mukha ng kanyang ama ng ito’y nabubuhay pa. Palibhasa’y marami siyang ibang dapat isipin maliban dito.

Nang tumuntong siya ng hiskul ay unti unti namang nanghina ang kanyang ina. Nagkaroon ito ng kumplikasyon sa bato at dahil doon ay kailangan niyang tumigil sa pag aaral. Humingi sila ng tulong sa kanilang mga kamag anak, ngunit dumating din ang araw na isinumbat sa kanilang mag ina ang mga naging tulong ng mga ito.

Nagdesisyon siyang lumuwas ng kabilang bayan upang doon magtrabaho. Siya’y naging cashier sa isang department store. Naging maayos naman ang kanilang buhay hanggang sa dumating ang araw na iyon.

Sumikip ang kanyang dibdib at wari bang kinapos siya ng hininga. Hindi niya maipalawag ang dalamhating kanyang pinagdadaanan. Tumulo ang kanyang mga luha, ngunit hindi niya ito pinunasan. Hinayaan niyang bumuhos ang mga butil ng kanyang hinagpis hanggang sa mawala ang anumang emosyon na meron siya.

Dahan dahan siyang humakbang papalapit sa gilid ng gusali. Naramdaman niya na nasa dulo na siya. Isang hakbang pa’y matatapos na ang lahat. Bigkas niya sa kanyang isip.

Tumingala siya’t napangiti ng biglang makita ang buwan. Hindi man ito kumislap kagaya ng mga tala ay nasiyahan siya. Nagpakita ito ngayon. Siguro’y nais niyang magpaalam. Kung gayon ay matiwasay akong lilisan at tutungo sa lugar kung saan makakasama kong muli si inay. Napangiti siya sa kanyang naisip. Napakagandang pagkakataon ito upang ipaubaya sa hangin ang kanyang pasya. Naramdaman niya ang haplos ng hangin sa kanyang likod na tila ba sinasabi sa kanyang wala siyang dapat ikatakot. Marahan niyang ipinikit ang kanyang mga mata, ipinatong ang mga kamay kung saan naroroon ang tumitibok niyang puso, at walang pag aalinlangang humakbang patungo sa kawalan.

Tumingala siya’t pinagmasdan ang buwan at saka sinambit ang mga salitang matagal na niyang nais bitiwan.

“Ito na ang katapusan.”

100-word story: Illusive Dream

Your arms held me in an embrace as we lay on that pavement, and it felt so real. Your warmth enveloped my freezing soul. It felt so comfortable that I tightly held your hands that night like I would lose you anytime as a small smile played on my lips. We talked about stars. We talked about rain. We talked about almost everything. We were both listening to the sound of our heartbeats. But the sound of my alarm brought  me back to reality. Then all I could see was darkness. Suddenly it felt cold. Suddenly I was all alone.